Geen prioriteit meer, meer een optie.

Vandaag de leeftijd van 17 jaar bereikt. Een tijdbandje gekregen, een zonnebril en heel veel liefde van vriendjes en vriendinnetjes. Daarnaast doet m'n vinger erg veel pijn, maar wie kneust haar vinger dan ook zwaar bij basketbal. Het dansen voor de theatershow speelde me dus ook parten,5jarigen meeslepen is dan opeens geen pretje meer, maar een kriem. Bijles was me gezegend een klein halfuurtje te wezen, wat een gekke zin. Maar vandaag ook de dag dat ik het licht zag, en dat licht was dan wel zwart, maar het is een begin. Pijn doet het wel, maar dat doet alles als iets niet gaat zoals je wilt. Dus. Maar daar zet ik nu definitief een punt achter, voor mezelf. Niet voor jou, voor mezelf. De zon heeft zich stiekem verschonen vandaag, maar ik tover 'm zaterdag en zondag wel weer tevoorschijn. Morgen dansen voor theatershow, again, hopen dat m'n vinger het overleeft. Nog 47 dagen voordat ik met mn kont naar Cannes vertrek, en ik heb der zin an. Met Babiche! En nu ga ik slapen. Het ging er uiteindelijk om wat je in de tussentijd doet. Ha! x